سیاوش کسرایی زاده ۱۳۰5 در اصفهان است. وی سرودن شعر را از جوانی آغاز کرد. شاهکار او منظومه آرش کمانگیر است. وی از شاگردان نیما بود که به او وفادار ماند.ضمن آنکه سالیان دراز در حزب توده فعال بود و در کنار شعر به مسایل سیاسی نیز می پرداخت. به همین دلیل گروهی او را شاعری مردمی می‌نامیدند.

دوازده سال پایانی زندگی اش را ابتدا در کابل و سپس در مسکو بسر برد. وی سال‌های پایانی عمر خویش را دور از کشور محبوب خود و در تبعید در اتریش و شوروی گذراند؛ وی در سال ۱۳۷۴ به دلیل بیماری قلبی در وین، پایتخت اتریش در سن ۶۹ سالگی بر اثر بیماری ذات الریه زندگی را بدرود گفت و در گورستان مرکزی وین (بخش هنرمندان) به خاک سپرده شد .

این شعر از کتاب تراشه تبر میباشد:

تشییع جنازه

آرام و پرشکوه و به ایین
محموله می رود
بر دوش عابران
 صف تنگ و تابدار
همچون نوار تیره به بازوی شهر سرد
 خاموش و دردخوان
 ارباب عصر خویش
 فرتوت سالخورده به تابوت خفته است
 یک دیده هم به واقعه تر نیست
 اندوه این جسد
 در هیچ هیچ سینه و سر نیست
 محموله می رود
 در پیش روی گور
 در پشت سر برآمدن آفتاب و نور

در باره ارش کمانگیر در پست بعدی مطالب جذاب و جالبی خواهید دید